آن چه را که شما فکرمی کنید، من می دانم چیست. دوستان نازنین و مهربانم از دل و جان دوست تان دارم! اما یک چیز را می خواهم از شما گرامیان بپرسم که آیا گاهی فکر کردید که بعضی از دوستان شما با وجود آن که بیشتربالای شما اعتماد دارند بعضی اوقات می خواهند از خود دوگانگی نشان دهند. شما در این مورد چه فکرمی کنید؟ 
+
نوشته شده در پنجشنبه 1387/02/26ساعت 10:38 قبل از ظهر توسط غفار صالحی
|
با توبودن چه خوش است!
آن روز های که با هم بودیم درکناردریا با هم ازعشق ومحبت یاد می کردیم به یاد داری آن روز های که درزیرباران بهاری درباغ های پرازشگوفه قدم می زدیم یاد آن روز های که می خندیدیم یاد آن روز های که می گیرستیم یاد آن روز های که ازعشق ومحبت یاد می کردیم یاد آن روز های که می گفتمت دوستت دارم عزیزم با تو بودن چه خوش است ای زند گی من ای سلطان قلب من دوستت دارم بیا تا یادی ازآن روز های گذشته بکنیم....
+
نوشته شده در چهارشنبه 1387/02/11ساعت 6:20 بعد از ظهر توسط غفار صالحی
|
سلام وصد سلام وهزارسلام برشما دوستان نازنین من ! بازهم راشیوا جان رستمی بلبل واری سخن ازدهان بیرون کرده ودرمورد بهار چیزهای گفته است. به گفته راشیوا رستمی این شعربهاری را دریازدهم حمل سال 1387 خورشیدی به ساعت 9 شب سروده است. من منحیث مسوول وبلاگ بیروبارازراشیوا جان کمی تشکرمی کنم اما ازشما جگرگوشه های خود می خواهم تا راشیوا جان را درعرصه ادبیات تشویق کنید دوست تان دارم ... اینک مطلب شان را روی وبلاگ ام انداختم تا شما عزیزان هم ازآن استفاده کنید. بــــــهـــــارآمـــــد مژده که بهار می آید الله ای هدهد خوش خبر مژده که یــــار می آید بوی نو بهــــــار می آید برای بوسیدن نگار می آید یاررفته به کنـــار می آید بوی بهـــــــــــار می آید سبزه و گل بیشمار می آید آب روان به جویبار می آید بلبل به گفتـــــار مـــــی آید نوا نوای یـــــــار مـــی آید صدا صدای پای دلدارمی آید یار وفا دار مــــــــــــی آید انیس و غمخوار مــــــی آید نزد عاشق بیمــــار می آید بدل صبرو قرار مــــی آید نگار رفته به کنار می آید پایان شب های تار می آید نور به چشم بیمار می آید به لب آن شراب خمارمی آید مژده که یـــــــار مـــــی آید بوی نو بهار مــــــــی آید امشب یار مـــــــــــی آید امشب یار مـــــــــــی آید راشیوا{رستمی }
+
نوشته شده در جمعه 1387/01/30ساعت 3:16 بعد از ظهر توسط غفار صالحی
|
سلام دوستان مهربان ودوست داشتنی من!
راشیوا جان رستمی یکی از دوستان بی نهایت عزیزم است وی طرح
ادبی زیبای را که به گفته خودش درنیمه های شب هفتم حمل سال 1387
خورشیدی نوشته است برایم ارسال نموده بود .
من به نوبه خودم نخست از راشیوا جان تشکرمی کنم وبرای شان موفقیت
های بیشتر درراستای نویسنده گی آرزومی کنم وازخداوند بزرگ تمنا می کنم
تا به آرزو های که دارند پیروزشوند.
اینک مطلب شان را روی وبلاگ ام انداختم تا شما عزیزان هم ازآن استفاده کنید.
دریغا !
دردا دریغا !
آنروز که با هم بودیم
کنار دجله های سبز
پای درختان انار
در جلگه های آبی
دست به دست هم
فارغ از غم و اندوه فراق
در شب های مهتابی
پای آبشاران مست
سرمست از عشق
چشم به چشم یکدیگر
ز راز های دورو نزدیک
قصه قصه می گفتیم
زعشق و درد وز غم و اندوه
خاموشانه می خندیدیم و قصه های جدایی را
آهسته آهسته ترانه می خواندیم
دردا دریغا!
آنروز که باهم بودیم
کناردجله های سبز
پای درختان انار
در جلگه های آبی
زیر دانه های باران
صورت مان را می شستیم و بوی نم کاه را
عاشقانه می بوییدیم
به سان حباب های شکسته
در خود می شکستیم و می مردیم
دردا دریغا !
آنروز که باهم بودیم
کنار دجله های سبز
پای درختان انار
در جلگه های آبی
در پاییز زرد
پای برگ های خزان
سرود با هم بودن را
قصه آشنا شدن را
همچو شاخه های زرد خزانی
خاموشانه خاموشانه شاعرانه شاعرانه
نجوا می کردیم و قصه جدایی مانرا
ماند گارانه
ترانه می گفتیم
دردا دریغا !
آنروز که با هم بودیم
نوشته از راشیوا (رستمی)
+
نوشته شده در چهارشنبه 1387/01/21ساعت 6:44 بعد از ظهر توسط غفار صالحی
|
زندگی یکی ازویژه گی های یک زنده گی سعادتمند برای یک انسان اینست که دوست داشته باشد ودوستش داشته باشند. زند گی بدون محبت،صمیمیت،دوست داشتن واحترام با یک دیگر دریک خانواده هیچ مفهومی ندارد. 
+
نوشته شده در پنجشنبه 1387/01/08ساعت 5:12 بعد از ظهر توسط غفار صالحی
|
سلام برشما دوستان وعزیزان بی نهایت گرامی من! اولین روزسال ۱۳۸۷ هجری شمسی مطابق ۱۲ ربیع الاول میلاد النبی (ص) را ازصمیم قلب برای هریک شما دوستانم درهرنقطه دنیا که هستید تبریک وتهنیت می گویم وازخداوند بزرگ تمنا می کنم که همیشه خوش وخندان وشاد باشین. هرروز تان نوروز= نوروز تان پیروز
خودت گفتی که وعده دربهاراست بهارآمد دلــــــم درانتـــظاراست بهــــارهر کسی عیدست ونوروز بهــارعاشـــقان دیداریاراست. *** بیا یارجان که فصل نوبهاراست بهرسوشرشربرگ چــــناراست بیا یارجان کنیم سیـــرشگوفـه تمامی کوه وصحرا لاله زاراست *** بهارآمد بهارآمد نگارمـــــــــن زمان کشـــــت وکارآمد نگارمن بیا یارجان که درباغهـــــا برایم که گلها بی شمارآمد نــــگار من *** دم رویت چراغـــآن است عزیز من چرا؟ فکرت پریـشان است عزیزمن مه خو حرف بدی با تو نگـــــفتـــــم چرا چشمت به گریان است عزیز من *** الا یارجان مه دارم آرزویت به کاغذ ها بگیرم عکس رویت مناجات میکنم پیش خــــداوند که باد بیاره همیشه بوی مویت *** نمیدانم چه گپ داره گل من سخن برزیرلب داره گل من سخن با زیرلب بالای دندان به سوی من غضب داره گل من *** 
+
نوشته شده در سه شنبه 1386/12/21ساعت 4:57 بعد از ظهر توسط غفار صالحی
|
عاشق بیچاره عاشقی محنت بسیارکشید تالب دجله به معشوقه رسید نشده از گل رویش سیراب که فلک دسته گلی داد به آب نازنین چشم به شط دوخته بود فارغ از عاشق دل سوخته بود دید برروی شط آید به شتاب نوگلی چون گل رویش سیراب گفت به به چه گلی رعنایست لایق دست چومن زیبایست حیف ازین گل که برد آب اورا کند از منظره تایاب او را زین سخن عاشق معشوقه پرست جست درآب چوماهی ازشست گفت روتاکه زهجرم برهی نام بی مهری برمن ننهی خواست کازاد کند از بندش نام گل برد ودرآب افگندش اندرون عاشق بیچاره چو بط دل به دریا زد وافتاد به شط دید آب است فراوان ودرست به نشاط آمد ودست ازجان شست دست و پا زد و گل را بربود سوی دلدارش پرتاب نمود بکنش زیب سرای دلبرمن یاد آب که گذشت از سرمن جزبرای دل من بوش مکن عاشق خویش فراموش مکن خو ندانست مگرعاشق ما که زخوبان نتوان خواست وفا عاشقان را همه گرآب برد خوبرویان همه را خواب برد ایرج مرزا فرستند : عبدالفرید احمد از ولایت بغلان افغانستان 
+
نوشته شده در سه شنبه 1386/12/14ساعت 2:54 بعد از ظهر توسط غفار صالحی
|
خنده برلب های ترا نـــازواداهای تــــرا یــگان نـــگاه های ترا ای جــــان کــــه دارد عاشــق زارت هستم دل بی قرارت هستم شب انتظارت هستم ای دلبرمن بی غـــــیرمن یــــــارت کیست جزمــن وفـــــــادارت کیـست دلـــــبرودلـــــدارت کیـــست ای دلبرمـــــــن ای دلبرمـــــــن
+
نوشته شده در چهارشنبه 1386/12/01ساعت 3:51 بعد از ظهر توسط غفار صالحی
|
هدیــــــــــــــــــــه بــــه تـــمام عــاشـــقــآن ! 
+ نوشته شده در پنجشنبه 1386/11/25ساعت 2:57 بعد از ظهر